Wheel – Wheel

BlastBeat begint langzamerhand op het fanclubblad van het Duitse Wheel te lijken. Dit is namelijk de 5e keer binnen 11 maanden dat er aandacht aan deze nieuwkomers wordt geschonken. Wellicht wat overdreven, maar het blijft gewoon leuk om te proberen anderen ook enthousiast te krijgen als je ‘n te gekke band hebt “ontdekt”. Dat is ook 1 van de drijfveren om veel tijd te steken in stukkies schrijven voor ‘n webzine. Zie het als ‘n missie…

Bij de oprichting in 2006 onder de naam Ethereal Sleep (in 2008 gewijzigd in Wheel) wilden de bandleden niets anders dan “old school, heavy, emotional music” spelen. Nou, in die opzet zijn ze bijzonder goed geslaagd. Met de emotie zit het, zoals verderop in deze recensie zal blijken, zeker goed. En ‘old school’ ook, want regelmatig word ik overvallen door prettige herinneringen uit lang vervlogen tijden als ik naar deze CD luister. Epicus Doomicus Metallicus van Candlemass uit 1986 bijvoorbeeld. Of wat dacht je van Psalm 9 van Trouble uit 1984.

In die jaren begon ook Saint Vitus en dat is op internet ‘n terugkerende naam om Wheel mee te vergelijken. Net als Solitude Aeturnus, Reverend Bizarre of Solstice (de Britse dan). Afijn, je hebt vast wel ‘n idee zo. Wel nog 1 kleine opmerking: Wheel klinkt ‘n stuk lieflijker dan alle hiervoor genoemde bands.

Vanwege de indrukwekkende demo (zie hier de bespreking) mag het duidelijk zijn dat ik zelden zo uitgekeken heb naar ‘n debuut. En zo op het 1ste gezicht ziet het er goed uit als de CD op m’n deurmat ploft. Wheel heeft vastgehouden aan de opmerkelijke lay-out en onderscheidt zich alleen daardoor al. Best knap. Verder zit er ‘n mooi uitgevoerd boekje bij waarvan de indeling wel enige moeite kost om te doorgronden. De achterkant van de CD geeft bijvoorbeeld de indeling weer van de LP (die nog moet gaan verschijnen) en die verschilt nogal van de CD. Ook zijn niet alle songtitels op de hoes en de bijgeleverde flyer gelijk.

En je aandacht kan je beter niet af laten dwalen, want die heb je volop nodig als The Mills Of God start. Klinkt in het begin misschien wat als standaard doom, maar schijn bedriegt. Zeker als de zang invalt. Zelf ben ik in de loop der jaren steeds minder van cleane vocalen gaan houden, maar bij Wheel past dit uitstekend. Arkadius heeft dan ook ‘n opvallende stem. Beetje jankerig en klagerig; alsof hij al het leed van de wereld op z’n schouders meezeult. En daar verdrietig en verontwaardigd verslag van doet. Maar dan op de eerder genoemde lieflijke wijze. Of zoiets.

Verder zijn de zanglijnen echt onderdeel van het nummer. Net zoals bij alle Wheel-songs verklap ik alvast. Meteen ook vallen de overige muzikanten in positieve zin op. Bassist Marcus zit lekker vet in de mix (waarvoor dank!), drummer Carsten volgt gedwee (maar o zo effectief) en gitarist Benjamin vult perfect de rest in c.q. aan en treedt regelmatig kortstondig op de voorgrond. Helaas momenteel alleen, want Timo heeft de band verlaten vlak voor de opnames begonnen. (Hij is wel op de demo te horen). Benjamin levert hier uitstekend werk, maar gezocht wordt naar nog ‘n gitarist. Is live wel zo makkelijk.

Het 2e nummer is To My Love Departed en hier laten de gasten van Wheel pas horen waar ze echt toe in staat zijn. Meeslepend en treurig (lees ook de tekst er maar op na), maar o zo mooi! Bij vlagen moet ik denken aan bijvoorbeeld My Charcoal Heart van het Rotterdamse Officium Triste. Ook zo’n klassieker. En hoor Wheel dan naar het einde toewerken. Indrukwekkend.

Maar men bouwt het langzaam (letterlijk en figuurlijk) op, want hierna komt Lilith. Dit is en blijft mijn favoriet. Door dat nummer leerde ik Wheel ‘n jaar geleden kennen en nog steeds kan ik niet met droge ogen deze track uitzitten. Onthoud effe dat ik binnenkort in m’n testament laat opnemen dat Lilith gedraaid moet worden bij m’n crematie. Voor de geïnteresseerden: bij deze ben je uitgenodigd om langs te komen, alleen bestaat over de exacte datum nog enige onduidelijkheid…

Verder dan met Eyes Of The Hydra en het blijkt dat de band moeiteloos doorgaat op het ingeslagen treurige pad. Nu al kan ik de conclusie trekken dat de demo dus geen toevalstreffer was. Wheel blaast met deze CD de term melancholie (op)nieuw leven in. Dat klinkt wat tegenstrijdig, want de sound roept meer gevoelens op van sterfgevallen, verbroken relaties, onbeantwoorde liefdes en overige plezierige onderwerpen. Conclusie: ook Eyes Of The Hydra is weer meer dan geslaagd te noemen.

Helaas lukt het mij maar niet om dat ook van Ethereal Sleep te beweren. De demo-uitvoering lag me al niet helemaal, maar toen gaf ik de schuld aan het magistrale Lilith. Naast zo’n nummer verbleekt de rest nou eenmaal. Maar ook deel uitmakend van ‘n 54 minuten durende CD grijpt de song me niet. Begrijp me niet verkeerd: Ethereal Sleep is zeker niet slecht. Alleen is de rest zo verdomde veel beter.

Only God Knows is iets meer up-tempo en begint aanvankelijk niet heel bijzonder. Maar dat verandert al snel na 2.15 minuut. Met ‘n lekker basloopje als intro start er ‘n wel heel interessant tussenstuk. Verrassend en afwisselend en daardoor eigenlijk ‘n nummer in ‘n nummer. Hier kan ook de drummer zich weer lekker uitleven, met bijbehorende heerlijke gitaarsolo. Zang klinkt vervolgens als door zo’n ouderwetse microfoon en ik kijk automatisch weer naar de voorkant van deze CD.

Met The Day I Need You Most grijpt Wheel terug naar de sound waar ze zo goed in zijn. En zoals ik ze zo graag hoor. Het gedeelte opbouwend naar de solo van Benjamin doorsta ik wederom niet zonder kippenvel. En dat terwijl hier binnen de kachel brandt. Moet dus wel ‘n andere oorzaak hebben…

Afsluiter Entrance Into White Light duurt maar liefst 12 minuten, dus ga ik er ‘ns goed voor zitten. Traag sleept de song zich voort, maar verveelt geen moment. Integendeel, het nummer is om voor je er erg in hebt. Erg geslaagd einde van deze krachtig geproduceerde CD, waarvan ik zo vurig hoopte dat ‘ie geweldig zou zijn. Nou, de mannen van Wheel hebben me, zoals verwacht, niet teleurgesteld!

Maar…is alles perfect en foutloos uitgevoerd? Eh, nee. Is de muziek dan waanzinnig origineel en nog nooit eerder vertoond? Eh, ook niet. Wat is het dan wel wat me zo aanspreekt in Wheel? Simpel, deze gasten weten dondersgoed waar het om draait bij muziek. Namelijk: emotie. Ze begrijpen zo ontzettend goed dat er gevoel in ‘n song moet zitten. Zeker binnen dit genre. En Wheel weet die belevenis op ‘n verfrissende wijze te verweven in de nummers. Op ‘n ongedwongen, haast naturelle manier.

Als het je lukt om op diezelfde ongedwongen wijze naar deze CD te luisteren, dan kan het haast niet anders dan dat ook jij de schoonheid van Wheel in zal gaan zien. Al met al is dit ‘n belachelijk goed debuut.

Score: 95/100

Tracklist:

1. The Mills Of God
2. To My Love Departed
3. Lilith
4. Eyes Of The Hydra
5. Ethereal Sleep
6. Only God Knows
7. The Day I Need You Most
8. Entrance Into White Light

Links:

• Wheel MySpace