Beauty and the Beast tour: de kade

Om 18.30 uur worden mijn goede vriend Ronald en ik door Richard de tourmanager opgehaald om backstage te mogen gaan. Hij legt uit dat hij geen echt schema voor de interviews heeft, maar we gaan wel zien hoe alles loopt. Hij heeft voor ons een interview hoekje ingericht en hoewel hij zei dat er ook andere journalisten een interview zouden gaan doen, hebben wij sterk het gevoel dat wij vandaag de enigen zijn. Geeft niks, dat geeft ons alleen maar meer tijd om lekker te kletsen. Wat een luxe.

Vanwege het optreden van maar liefst 5 bands deze avond, begint de eerste band (Elis) zeer vroeg. Op de aankondiging stond dat alles om 20.00 uur zou beginnen, maar Elis speelt toch echt om 19.00 uur al de eerste noten. Op dat moment ben ik net bezig met het interviewen van Marcela van Stream of Passion, dus ik kan niet zeggen hoe Elis live klinkt. We zitten backstage hoog en ver van de bühne, dus wij hebben geeneens door dat het festival al begonnen is. 

Meteen nadat Marcela afscheid neemt, schuift Ailyn van Serenia aan. Marcela begint dan met inzingen en omkleden. Beide interviews mogen wat tijd innemen, dus op het moment dat we klaar zijn met Serenia, komt de band Elis al weer bezweet binnen lopen. Zij zijn klaar met optreden en Stream of Passion staat al op de planken. Ai, die mis ik dan dus ook grotendeels want Mathias Roderer van Leaves Eyes staat klaar om met mij te kletsen. Hij zat al bij het interview met Ailyn en vertelde toen al wat als aanvulling op het Serenia verhaal, maar ik moet toch echt even met hem verder kletsen. Het lijkt wel of de mensen er zin in hebben om met mij te kletsen. Dat heb ik wel een anders meegemaakt (bv CoB). 

De eerste 3 interviews nemen meer dan 1 ½ uur in beslag en ik kan nog net 5 minuten van Stream of Passion zien. Het zag er goed uit en klink ook nog eens zuiver. Dat is het mooie van die kleine zaaltjes, het geluid is meestal vrij goed. 

Ik hol maar weer naar mijn hoekje boven, waar Sandra Schleret van Elis op mij wacht. Dit gesprek duurt wederom een half uur, maar ik ben ruim op tijd om nog een aardig stukje van Atrocity te zien. Dit komt mede omdat Sandra mee zingt en bij 2 covers die Atrocity ten gehore brengt dus op de bühne moet staan. Hierdoor kon ik haar dus toch horen zingen en kan ik met een gerust hart zeggen dat zij een loepzuiver opera stem heeft die echt fantastisch klinkt (live en in de studio). Die band (Elis) wil ik echt vaker gaan zien. 

Atrocity heeft een correcte show en ze spelen veel covers uit de jaren 80 met een metal sausje. Mee schreeuwen was dus ook niet moeilijk. Op de bühne werden ze ook nog bijgestaan door 2 schaars geklede dames die wild met hun lichamen aan het bewegen waren. De feestvreugde werd dus alleen maar groter. De stem van zanger Alexander Krull is wat beperkt en dat is altijd jammer. Toch weet hij het publiek goed op te zwepen en de sfeer is fantastisch. Als hun optreden klaar is zie je ook alleen maar blijde gezichten op de bühne staan. Ze krijgen even pauze, want over een uurtje of zo moeten ze alweer op met Leaves Eyes.

Serenia is de enige band die ik helemaal kan zien optreden. De kleine Ailyn staat aardig haar mannetje en de band speelt zeer overtuigend. Nummers van allerlei albums passeren de revue en het publiek (dat helaas in niet al te grote getale was verschenen) deed goed mee. Achter de coulissen had ik van meerdere personen trouwens wel gehoord dat ze het publiek goed vonden vanwege de relaxte sfeer. Volgens Mathias van Atrocity/Leaves Eyes kwam dit door het nemen van de nodige joints.

In de laatste pauze wederom even naar boven hollen om wat te kletsen over voetbal en te zien hoe de danseressen van Atrocity bezweet naar de douches lopen. Ik zat een beetje na te praten met Torsten Bauer van Leaves Eyes. Hij vertelde me dat Liv goed bij stem is en dat ze eigenlijk de hele set wilden gaan doen. Helaas bestaat er ook zoiets als een tijdschema en deze verplicht ze om 2 a 3 nummers te schrappen. Helaas weet ik niet welke het werden, want hij was er zelf ook nog niet uit. Toch altijd jammer als tijd je in de weg staat voor een super concert. Op het moment dat Torsten wordt geroepen om naar beneden te gaan loop ik mee om ruim op tijd aanwezig te zijn voor het optreden van Leaves Eyes. Liv had ik boven al even gezien en ze klink goed bij stem. Ze zal altijd een beetje een zachte stem houden, maar hij was vrij van heesheid. De band had er duidelijk zin in om te gaan spelen. Leaves Eyes speelde nummers van allerlei albums waarbij Liv zich ook nog een keer omklede tijdens de drumsolo. Wat lijkt die drummer trouwens op Tommy Lee van Motley Crue (en dan bedoel ik niet alleen de tattoos, maar ook zijn manier van drummen, een echte showman met draaiende stokjes en al). Een beetje aan het einde werd er ook nog een gezellig akoestisch nummer ten gehore gebracht om daarna nog even verder te gaan met wat ouder materiaal.

Na 2 toegiften was het op en was het Beauty and the Beast festival precies op tijd geëindigd. Iedereen in de zaal heeft kunnen genieten van de 5 bands en het is echt jammer dat de zaal niet voller was. Dat helpt toch altijd bij het creëren van meer sfeer. We zullen ook nooit weten welke nummers er zijn afgevallen. 

Na het concert gaan Ronald en ik nog even wat kletsen met de leden van Elis en ontdekken dat een van hen met een danseres van Atrocity is weggeweest. We onthalen hem met een luid geroep dat hij de man is en feliciteren hem. Zijn humor was duidelijk niet gelijk aan die van ons, want ik denk dat hij hem nu nog niet snapt.

Na de nodige handtekeningen op de diverse CD’s is een mooi avondje de Kade tot een eind gekomen. Ik heb weer wat te schrijven en nog meer te beluisteren. De interviews volgen enkele dagen na het publiceren van dit verhaal.

• Elis
• Stream of Passion
• Serenia
• Atrocity/Leaves Eyes