Arch Enemy, Destruction, Abigail Williams & Triosphere @ De Melkweg (11-12-2009)

11 december 2009 zou een topavond voor iedere Metalhead worden! Arch Enemy zou namelijk neerstrijken in de Melkweg, samen met de bands Destruction, Abigail Williams en Triosphere. Voor de meeste aanwezigen was het dat ook wel, voor mij pakte de avond helaas anders uit…

 Stoere meiden die stoere muziek maken. Zucht. Er bestaat wat mij betreft nog steeds niets dat aantrekkelijker is. Flink zwijmelen bij Triosphere dus, al was de muziek die de beeldschone zangeres/bassiste en haar drie kompanen produceerden ook best te pruimen. Ingewikkelde, krachtige Metal, melodieus en progressief. Sterke zang en erg knap dat de bas met de vingers bespeeld wordt. Niet helemaal mijn kopje thee, maar voor een keer best oké. Ik zwijmel vrolijk verder…

 Geen lang haar, leer, spikes, omgekeerde kruizen en corpsepaint, maar een bos krullen en casual spijkerbroeken bij de Amerikaanse Black Metal band Abigail Williams. Hun drukke symfonische Black Metal is duidelijk geïnspireerd door Emperor, Dimmu Borgir en Keep of Kalessin maar heeft genoeg eigen smoel om te kunnen boeien. Zanger/gitarist Ken Sorceron klinkt met zijn hoge gekrijs als Dani Filth op zijn beste momenten en is daarmee de kers op de taart. Elke seconde van de set is werkelijk met geluid gevuld en het bijhouden van de allesverzengende blastbeatsnelheid vereist dan ook wel enige concentratie. De keyboards komen vanavond trouwens uit een doosje, de toetseniste van de band is namelijk onlangs verkast richting Cradle of Filth. De vier overgebleven mannen brengen het er goed vanaf door hun complexe muziek perfect strak met de tape mee te spelen. Goed optreden, goede band.

 Na vier nummers heb ik de zaal verlaten om een interview met Arch Enemy af te nemen en was ik op tijd terug voor de volgende band. 

Ik luister pas sinds 2005 naar Metal-  dan kan het gebeuren dat je nog nooit iets van de klassieke Duitse Thrash Metalband Destruction beluisterd hebt. Ik ben niet de enige vanavond. Wanneer de ondergetatoeëerde zanger/bassist zich tot het publiek richt en vraagt wie de band in de jaren ’80 heeft gezien toen ze in Amsterdam speelden, krijgt hij van helemaal niemand reactie. Vind je het gek, het grootste deel van het publiek van vanavond was er toen nog niet eens!

En toch zetten ze de zaal op zijn kop. Titels als Nailed To The Cross en Thrash Till Death spreken natuurlijk elke rechtschapen Metalhead wel aan. En hoewel de met leer en spikes behangen mannen een dagje ouder zijn dan de meeste Metalbands die ik in mijn leven heb zien optreden, spat het enthousiasme er nog steeds vanaf. De stem is afwisselend typisch hoog eighties-gillend en bruut laag, het geluid is loodzwaar, de snelheid is moordend. De mannen snellen zich over het podium heen en weer en hitsen het publiek enorm op. En wat een muur van geluid zetten ze met hun drietjes neer! De Melkweg headbangt en mosht een eind weg. Wat Destruction ons hier bied is eigenlijk gewoon ruige Metal in zijn puurste vorm. Gaaf! Dit gaat thuis ook nog wel door mijn speakers knallen, al is dit wel echt een band die live het best aanslaat. En nog een opmerking, want wat zanger Schmier ook beweert, Heineken is echt niet het beste bier ter wereld!

En dan de ombouwpauze voor Arch Enemy… Maar dan gaat het mis met jullie reporter. In de zaal breekt een soort gekte uit, de plastic bierbekers vliegen door de lucht. Ik sta op het verkeerde moment op de verkeerde plaats en krijg er een tegen mijn hoofd. Dat komt harder aan dan gedacht: Een flinke snee in mijn voorhoofd die bloed als een rund. Ik moet helaas naar het ziekenhuis om het te laten hechten en moet daardoor een van mijn lievelingsbands missen. Balen! 

Van de glimpen die ik tussendoor nog van Arch Enemy heb gezien, gingen zowel de band als het publiek enthousiast tekeer, was het muzikaal en vocaal geweldig en wisselde de band oud werk (The Immortal, Demonic Science) af met nieuwe telgen ( Revolution Begins, Blood On Your Hands, My Apocalypse). Ik kan er echter niet meer van genieten.

 Oké, toch gaaf dat ik Michael Amott heb gesproken en Destruction was erg vet, maar deze avond voelde toch een beetje als voorspel zonder seks… Naar mijn volgende Metalconcert misschien toch maar een helm op.