Nahemah – A New Constellation

Hij is al weer een tijdje uit, maar ik heb gemerkt dat dit veel mensen is ontgaan. Met dit als mijn eerste recensie op Blastbeat, leek het me goed om positief te beginnen.

Deze vierkoppige band komt uit het altijd zonnige Alicante in Spanje. Het genre is moeilijk te omschrijven, maar ik kom een aardig eind met: old school hardrock meets nu metal in een jus van symfonische tonen.

Dit is geen muziek voor mensen die niet verder komen dan te standaard vierkwarts maat en de eeuwige (sorry voor de ongelukkige uitdrukking) blastbeat. Ik heb het nou ook weer niet over Dreamtheatre, maar het klinkt wel redelijk technisch en de ritmes kunnen aanstekelijk zijn. De kunst bij Nahemah zit hem alleen niet in het kunnen produceren van zeer veel noten in nummers van 20 minuten, maar in het kiezen van de juiste noten in nummers van beschaafde lengte. De muziek is ook niet zo gefocust op scherpe en harde gitaren, hoewel de scream grunt van zanger Pablo Egido het wel kan hebben. Zijn tweede stem is heel erg clean en dat past weer goed bij de synthesizers. Het is dan ook juist de contradictie tussen afwisselend goed hard en zacht dat de boventoon voert hier. Het is veelal de stem van Pablo die het ruiger maakt dan de begeleidende muziek doet vermoeden. Over boventonen gesproken, het is vooral de synthesizer die de rode draad vormt hier. Wie daar niet tegen kan, is hier echt al snel klaar. Snelle, ruige en technische solo’s kom je hier ook niet veel tegen. De gitaar afdeling is gespecialiseerd in het neerzetten van sferische geluiden en dat houdt in dat de tonen vaak vrij lang kunnen zijn (een hele kleine vergelijking met Pink Floyd durf ik daarbij wel aan).

De productie van deze vierde plaat is zeer goed en klinkt lekker vol. In het eerste nummer Much Us wordt gelijk duidelijk hoe de rolverdeling is binnen de band. Na enige minuten volgt er namelijk geen gitaarsolo maar een intermezzo van de Synthesizer gevolgd door een kleine drumsolo. Grappig dat dit zo gebeurd, want de toetsenist Javier Fernandez (ook bekend als Nexus 6) is geen vast bandlid. Toch drukt hij een belangrijke stempel op het geheel van de plaat. Ik hoop dat hij een vaste deelgenoot gaat worden, anders zou de volgende plaat niet zo’n mooi nummer als The trip gaan bevatten waar je echt het gevoel krijgt in de ruimte te zweven. Niet alles is hier zevend, want nummer The Perfect Depth of the Mermaids is heerlijk stampend.

Overall:

Lifeforce Records heeft hier een band in handen die mogelijkheden heeft in de toekomst. Wat begon in 1997 als een band zoals zoveel anderen is nu een band dat duidelijk zijn eigen draai heeft gevonden. De sound is heel eigen en voor mij het genre dat een groot deel van de toekomst gaat bepalen. Niet alleen hard, maar ook (mag ik het schrijven?) gevoelig op z’n tijd. Afwisseling ipv maar 1 kunstje per nummer. Nu alleen nog de website activeren.

Score: 90/100

Tracklisting:

1. Much Us
2. Absynthe
3. Follow Me
4. Teaching the Stars
5. The Perfect Depth of the Mermaids
6. Air
7. Under the Mourning Rays
8. The Trip
9. Smoke Men
10. Outer

Links:

1. Official Site
2. MySpace